Deir El-Balah، نوار غزه - احمد محسن، 24، در مغازه ای نشسته است که کارت های دسترسی به اینترنت پیش پرداخت شده را در Deir El-Balah به فروش می رساند. سه سال پیش، پیش از آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه، آینده ای متفاوت را تصور کرد. او با درجه ای در پرستاری فارغ التحصیل شده بود و در حال آماده سازی برای تکمیل روش های لازم برای به دست آوردن مجوز حرفه ای خود بود. او رویای کار در یک بیمارستان، پیگیری مدرک کارشناسی ارشد یا دوره های تخصصی را داشت.
اما جنگ او را به مسیر دیگری سوق داد.
در طول ماه های اول جنگ، محسن به عنوان داوطلب در بیمارستان شهید آل سعود در Deir el-Balah کار کرد، در حالی که تعداد زیادی مجروح و مرده، قبل از عدم پرداخت، او را به دنبال کار دیگری هدایت کرد.
خسته شدم و برای تلاش هایم پول پرداخت نمی کردم، بنابراین شروع به دنبال شغل دیگری کردم که حداقل درآمد کوچکی به من بدهد.»
انتخابات پارلمانی فلسطین که برای ۲۸ نوامبر برنامه ریزی شده بود، اولین رای ملی محمود و اولین انتخابات پارلمانی فلسطین از سال ۲۰۰۶ خواهد بود. احمدی اولویت های خود را دارد: او می خواهد نامزدها برای حل مشکلات نسل خود، از جمله بیکاری، امنیت، مسکن، آموزش و مراقبت های بهداشتی.
او گفت: «اولین چیزی که می خواهم این است که بتوانم یک شغل پایدار با حقوق و دستمزد مناسب پیدا کنم تا بتوانم از خودم و خانواده ام حمایت کنم و نکته دوم این است که امنیت داشته باشم.»
نگرانی های احمدی نژاد در میان فلسطینیان در غزه رایج است، جایی که بیکاری حدود 80 درصد است. اقتصاد محاصره پس از سال ها محاصره اسرائیل و جنگ آن که بیش از ۷۴ هزار فلسطینی را کشت، نابود شده است.
خانواده او در شرق خیابان Salah Al-Din غزه، در منطقه ای که اسرائیل به آن دسترسی دارد، قرار دارد و او را قادر به رسیدن به آن نمی کند. او امیدوار است که مطابق با توافق آتش بس اکتبر 2025، اسرائیل به زودی از منطقه خارج شود و اجازه دهد بازسازی در قلمرو ویران شده آغاز شود.
برای احمدی، انتخابات کافی نیست اگر آنها به بهبود زندگی مردم تبدیل نشوند.
یک نامزد باید خود را در محل مردم قرار دهد و با صدای مردم صحبت کند، نه صدای شخص دیگری. آنها باید برای ما صحبت کنند، جوانانی که ۲۰ سال از طریق جنگ و نابودی اشتباه کرده اند. باید به این موضوع پایان داد.»
بر خلاف محسن ماروان، 53 ساله، خاطراتی از انتخابات 2006 که توسط حماس به دست آمد، به همراه دارد.
ماروان قبلاً به عنوان یک طلا کار می کرد و کارخانه ای را تاسیس کرد که منبع درآمد خانواده اش شد.
هنگامی که او در سال 2006 به نظرسنجی ها رفت، امیدوار بود که انتخابات به بهبود زندگی مردم کمک کند، امنیت و شغل را فراهم کند و آینده ای پایدارتر به فرزندانش بدهد. او رای گیری را در یک مدرسه در Nuseirat برای یک لیست به رهبری سیاستمدار مستقل مصطفی بارغی به یاد می آورد و می گوید که این تجربه شفاف و منصفانه است.
من شاهد شفافیت و صداقت زیادی بودم. مثل یک جشن دموکراتیک بود. اما متاسفانه این تجربه در طول ۲۰ سال گذشته تکرار نشد.»
بیست سال بعد زندگی او کاملا تغییر کرد. او خانه و کارخانه خود را در ژانویه ۲۰۲۴ در طول جنگ از دست داد. بیش از 30 سال کار دیگر نمی تواند ثباتی را که برای خانواده اش می خواست تضمین کند.
پس از از از دست دادن خانه و منبع درآمد، چه چیز دیگری می خواهید؟ او گفت: "همه شما امیدوار هستید که بازسازی، آرامش و امنیت در کشور باشد."
او گفت: «آنچه بیشتر به ماروان صدمه می زند، دیدن فرزندان خود است که در میان چادرها زندگی می کنند، نه در خانه ای که امیدوار به ارائه آن بود. این جنگ او را به کارهایی که هرگز تصور نمی کرد پس از سالها کار با آن مواجه خواهد شد، مانند جستجو برای آب و حمل آن در مسافت های طولانی.
بعد از تمام این سال ها، آب را از دور حمل می کنم. آیا در این شرایط خواهم ماند؟ امروز 53 ساله هستم. در ۱۰ سال آینده در ۶۰ سالگی ام خواهم بود و نمی توانم این بار را تحمل کنم.»
ماروان معتقد است که این شرایط نیز بر علاقه مردم به سیاست تأثیر گذاشته است.
علاقه ما به سیاست کاهش یافته است، نه به این دلیل که ما را نگران نمی کند، بلکه به دلیل تمام ناامیدی و ناامیدی که انباشته شده است. مردم از اینکه چگونه نان روزانه خود را دریافت و ایمن کنند، خسته شده اند.»
چشم انداز انتخابات در میان تخریب گسترده و جابجایی در اطراف او، با این وجود او را بین امید و شک و تردید از بین می برد.
گاهی اوقات احساس می کنم که صحبت کردن در مورد انتخابات تقریبا یک شوخی است، زیرا هیچ شرایط روشنی برای برگزاری آن ها وجود ندارد.»
کمیسیون انتخابات مرکزی فلسطین در حال آماده کردن رای در کرانه باختری اشغال شده، اورشلیم شرقی و غزه است. تخمین زده می شود که حدود 124 میلیون فلسطینی در غزه واجد شرایط رای گیری خواهند بود.
به گفته ی Jamil al-Khalidi، مدیر منطقه ای کمیسیون در غزه با چالش های لجستیکی و امنیتی به دلیل مقیاس تخریب در قلمرو و جابجایی توده ای که از زمان آغاز جنگ اسرائیل رخ داده است، مواجه است. این کمیسیون برنامه های سازش را برای تولید مواد انتخاباتی به صورت محلی آماده کرده است، در صورتی که اسرائیل ورود تدارکات به غزه را محدود می کند.
برای تحلیل گر و نویسنده ی سیاسی مستقر در غزه، جنگ علاقه فلسطینیان به سیاست را از بین نمی برد، بلکه به جای آن آنچه را که انتظار می رود سیاست ارائه دهد تغییر داده است.
پس از نزدیک به سه سال جابجایی، تخریب و معیشت از دست رفته، او استدلال کرد که خواسته های سیاسی فلسطینی ها در غزه به طور مستقیم با توانایی رهبران آینده برای بازسازی یک زندگی عادی ارتباط دارد، نه صرفاً نهادهایی را اداره می کنند یا شعارهای سیاسی ارائه می دهند.
آل قطرا می گوید که اولویت رهبری است که قادر به نمایندگی از مردم و پاسخگویی به نیازهای اساسی آن ها است، عمدتا در میان آنها بازسازی غزه، بازسازی زیرساخت ها و بخش های بهداشت و آموزش و پرورش و ایجاد شرایطی است که به مردم اجازه می دهد زندگی و معیشت خود را به دست آورند.
آرزوی گسترده ای برای رهبری وجود دارد که بهبود غزه را در بالای اولویت های خود قرار می دهد، با توجه به قیمت سنگین که نوار پرداخت کرده است.»