در ماه اکتبر، هند کشوری است که در آن یک میلیون جهش در حال جمع آوری نیرو هستند.
"کوکی ها" هند - حامیان حزب کوکواچ یاتا (CJP) - در خیابان ها بازگشته اند و نشان دهنده تولد 157th گاندی با نافرمانی غیر خشونت آمیز است. بار دیگر، جو مانند کارناوال بود: بسیاری از دانش آموزان؛ یک کمربند از راهپیمایی، زنان مشت، مسلح با مردان جوان، مشت زدن هوا و فریاد زدن: "Gyanu، آن را انجام، بروم."
به اندازه کافی، آنها در حال حاضر از "Gyanu" صحبت می کنند - کمیسر ارشد انتخابات هند (CEC) Gyanesh Kumar - در زمان گذشته. چه چیزی دنبال خواهد شد - چه سیستم یا شخص - یک سوال است که در آن قرار گرفته است. این برای بعدا است. در حال حاضر، معترضان با یک پیام واحد و متمرکز متحد شده اند: آنها می خواهند کومار، متهم به دستکاری رول های رای دهندگان به نفع حزب نخست وزیر Narendra مودرا مودی، برای استعفا.
زنان جوان و دانش آموزان عجیب و غریب به خیابان ها در مورد ایمنی زنان در دهلی پس از یک دختر 17 ساله به نظر می رسد باند در پارک Aastha Kunj در جنوب شرقی دهلی توسط سه مرد که به عنوان افسر پلیس مطرح شده است. در حال حاضر در بمبئی، پدر و مادر Sahil Wakeode، دانشجوی BTech سال دوم در IIT Mumbai، یک اعتصاب غذای نامحدود را پس از مرگ او در اوایل ماه جاری آغاز کرده است. آنها خواستار دستگیری معلمان خود و ادعای آزار و اذیت شدید بر اساس بازیگران هستند. در Pune، کمیسیون خدمات عمومی Maharashtra در خیابان ها قرار دارد و خواستار استعفای رئیس در طیف وسیعی از نگرانی ها در مورد بی نظمی های امتحان، مسائل شفافیت و عدم اطمینان در مورد نتایج معاینه است.
بقیه هند - کسانی که در خیابان ها نیستند - به طور وحشیانه ای به یک کامپیوتر یا صفحه تلفن متصل می شوند، جریان های متناوب از buoyancy، pessimism، شک و خشم.
همگرایی ناگهانی این اعتراض های فرار به طور موثر دولت مودی را در یک جنبش سرکوب ناآرامی های داخلی گرفتار کرده است. موج های همپوشانی ناآرامی نشان دهنده یک تغییر خطرناک در خلق و خوی ملی است، به طور موثر متحد کردن یک جمعیت توده ای Z در برابر مرکز، تقویت مجدد و گرد هم آوردن اپوزیسیون به عنوان یک نیروی ملی، و تبدیل شکایات متمایز به یک جنبش منسجم و بسیار قابل مشاهده است که دولت دیگر نمی تواند شامل.
علاوه بر این، دهلی مرکزی و بخش هایی از مومبای تحت امنیت سنگین قرار می گیرند – در گاندی جی آنتی، کمتر – بحران بینایی را ترکیب می کنند. مودی دیگر حکومت پایدار را فراهم نمی کند. در این مرحله، او نه با مشروعیت، بلکه با زور و ترس، از دست دادن قدرت و حساب قانونی که ممکن است به دنبال قدرت باشد، از دست می رود. برای بسیاری از تاریخ سیاسی مودی، سلسله مراتب توجیه خود را انجام داده است. اصل اساسی او این است که رای دهندگان برای او کار می کنند و نه راه دیگر. وقتی محبوب بود، کار می کرد. او می تواند ما را در مقابل دستگاه های خودپرداز قرار دهد؛ ما را بدون غذا، پول و یا توجیه علمی قفل کند؛ وضعیت قانون اساسی ویژه کشمیر را تقویت کرده و کشاورزان و دانشجویان را کتک بزند.
هنگامی که او دیگر محبوب نبود، با کمیسیون انتخابات - که توسط ایمنی مادام العمر محافظت می شد - به نفع خود سیستم را تکان می داد، او می تواند با محبوبیت و همچنین یک ماموریت محبوب به طور کامل. اما او دیگر لوکس بودن قدرت را بدون هیچ نتیجه ای ندارد. برای سه اصطلاح او قدرت ترکیبی مشروعیت عمومی و کنترل نهادی را به عهده گرفت. این دوره به پایان رسیده است. او دیگر حکمی ندارد که در سال 2014 داشته باشد و هیچ موسسه ای - رسانه ها، پارلمان، کمیسیون انتخابات یا قوه قضاییه - برای جذب شوک از طرف او باقی مانده است.
اعتراض ها بی تفاوت هستند، اما تقاضای اساسی آنها بسیار شبیه است: قدرت با مسئولیت همراه است. کمیسر ارشد انتخابات، معلمان رده بالا در IIT Mumbai و متجاوزان باند که به عنوان پلیس مطرح شده اند، همگی به همان حساب کشیده می شوند.
پس از اولین پیروزی CJP در ماه ژوئیه - که منجر به استعفای وزیر آموزش و پرورش Dharmendra Pradhan شد - مودی به دفتر خود عقب نشینی کرد، با برخی از ناپدید شدن قدیمی خود. پیرس با تمسخر بی امان از حلقه های Instagram و memes، بالون غول پیکر است که عزت نفس مودی از هزار برش نشت می کند. تاریخ یادآور خواهد شد که اولین شکاف ها در رژیم قدرتمند او نه با شکست انتخاباتی بلکه زمانی که دانش آموزان عادی اعتقاد نداشتند که هیچ کاری نمی تواند انجام شود.
این موج جدید اعتراضات، دومین موج در سه ماه، عدم توانایی مودی را به چالش می کشد.
اعتراضات سراسری تا اکتبر ادامه خواهد یافت. علاوه بر "کوکی ها"، احزاب مخالف هند پنج راهپیمایی بزرگ در سراسر کشور برگزار خواهند کرد. علاوه بر درخواست استعفای کومار، احزاب خواستار بازگشت به برگه های رای گیری هستند، به جای ماشین های الکترونیکی وینگ (EVMs)، استدلال می کنند که رای گیری الکترونیکی ضبط و شمارش رای های آسیب پذیر در برابر دستکاری. رهبر اپوزیسیون، رائول گاندی، کومار را به خیانت بزرگ متهم کرده و هنگامی که از پست خارج می شود، به عواقب هشدار داده است.
مودی در عین حال هیچ برنامه ای برای انجام هیچ یک از اختیارات خود ندارد.
او روز را در سامره گاندی آغاز کرد و گل هایی را قبل از رسول عدم خشونت در حالی که از وسایل نقلیه شبه نظامی و ضدriot در سراسر دهلی و مومبای برای متوقف کردن اعتراض کنندگان از جمع آوری. جاده هایی که به Jantar Mantar در دهلی نو منتهی می شوند – محل اعتراض مشخص شده – مسدود شده اند. معدود کسانی که از محاصره خارج می شوند توسط پلیس بازداشت می شوند. آهن تقریبا خیلی شسته و رفته است تا تصادفی باشد. روز جمعه بازداشت های گسترده ای صورت گرفت. بازداشت های تازه در روز شنبه با وجود بازداشت های مکرر، معترضان به سایت ها باز می گردند و درخواست هایشان را فشار می دهند.
مودی در واقع، برخی از ابزارهای سرکوبی را که گاندی زندگی سیاسی خود را در برابر آن گذرانده است، احیا کرده است: محدودیت ها در مجمع عمومی، تشنج ها، بازداشت پیشگیرانه و سرکوب مخالفان. هرچه بیشتر به قدرت برسد، به طور لخت تری برای نیروی بی رحم می رسد.
اگر چیزی از گاندی یاد گرفته باشد، محدودیت قدرت و نیرو بود.
در روزهای آینده، مودی ممکن است موفق به خالی کردن خیابان ها، زندانی کردن معترضان، مصادره پلاکاردها و خفه کردن مخالفت شود. کاری که او قادر به انجام آن نیست، حداقل نه به طور نامحدود، رای دهندگان هندی را مجبور می کند باور کنند که قدرت به سادگی قانونی است زیرا قدرتمند است.
در یک دموکراسی خسته مانند هند - با نهادهای آن که تحت وزن قدرت بدون کنترل قرار می گیرند - چشم سرخپوستان در یک میلیون جهش یکی از زیباترین چیزهایی است که در زندگی ام دیده ام. ماه آشوب، آشفته و پر سر و صدا خواهد بود. این نمایش همچنین عاشقانه را دعوت می کند. وسوسه ای وجود خواهد داشت، هنگامی که به این حرکت جوان با چنین انرژی بصری فوق العاده ای نگاه می کنیم، در خلوص، انزوای جوان، یا خشم ضعیف آن ساکن می شود.
فرهنگ اعتراض جدید هند نه باید رمانتیک باشد و نه در یک جعبه تنگ. این چیزی بیشتر است، چیزی نادر است: ناتمام است.
دیدگاه های بیان شده در این مقاله خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع سرمقاله الجزیره نیست.