در طول یکشنبه، ده ها بمب افکن B-1B از نیروی هوایی سلطنتی (RAF)Fairfordin غربی انگلستان خارج شدند و به ایالات متحده سفر کردند. خروج آنها به طور ناگهانی نقش پایگاه را به عنوان سکوی پرتاب برای حملات آمریکا به ایران که در ۲۸ فوریه آغاز شد، به پایان رساند.
این پایگاه، حدود ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) غرب لندن، تنها میدان هوایی اروپا نیروی هوایی ایالات متحده برای بمب افکن های سنگین و یک محل عملیاتی کلیدی برای بمب افکن های مستقر است.
در طول دو هفته گذشته، شش نفر به دلیل «تروریسم» دستگیر شدند. همه آنها با وثیقه آزاد شدند.
دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا روز دوشنبه گفت که این بمب افکن ها به این دلیل حرکت می کنند که «تهدیدی وجود دارد» که به اعتقاد او با ایران مرتبط است. ما آنها را در اطراف کمی حرکت دادیم، نه خیلی دور، او به خبرنگاران در کاخ سفید گفت.
چند ساعت پیش، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، هرگونه ارتباط با طرح ادعایی را رد کرد و گفت: «غیر معمول نیست که چرخش ها رخ دهد» و اعتماد به امنیت پایگاه های آمریکا را داشت.
در 27 سپتامبر، پلیس پنج مرد را به ظن توطئه برای ساخت مواد منفجره در نزدیکی Fairford در انگلستان دستگیر کرد. آنها یک روز بعد در وثیقه آزاد شدند.
محققان بنزین را پیدا کردند، اما هیچ دستگاه انفجاری در ون های خود پیدا نکردند، اگرچه مقامات بریتانیا می گویند که مردان تحت سرمایه گذاری هستند. روز پنجشنبه، پلیس یک کشور دوگانه ۲۵ ساله بریتانیایی و ایرانی را در لندن دستگیر کرد و به ظن حمله به پایگاه هوایی بود. او همچنین در تاریخ 3 اکتبر آزاد شد.
اندی برنهام نخست وزیر انگلیس پیشنهاد کرد که «ایران نقش مهمی در طرح ادعایی ایفا کرده است اما از جزئیات آن خودداری کرد. ایران این طرح را رد کرده و سفیر انگلیس در تهران را در اعتراض به دستگیری ها فراخوانده است.
نیروی هوایی ایالات متحده سه نوع بمب افکن را با یک چهارم در راه پرواز می کند.
B-52 Stratofortressis قدیمی ترین است. مدل B-52H در حال حاضر در خدمت در اوایل دهه 1960 ساخته شده است. با یک بال 56 متر (185 فوت)، این بزرگترین بمب افکن آمریکایی است و می تواند حدود 31 تن سلاح از جمله بمب های هسته ای و موشک های کروز حمل کند.
B-1B Lancer که در اواسط دهه ۱۹۸۰ وارد خدمت شد، سریع ترین نوع این سه است. این می تواند به 1.2 برابر سرعت صدا برسد و دارای یک چرخش است که برای پرواز با سرعت بالا عقب می رود. این بزرگترین محموله معمولی را در حدود 34 تن حمل می کند اما دیگر سلاح های هسته ای حمل نمی کند. این ها هواپیماهایی بودند که نیوفورد را ترک کردند.
B-2 Spiritis یک بمب افکن مخفی پرنده است که برای از دست دادن دفاع هوایی گذشته طراحی شده است. تنها 20 نفر ساخته شده اند که 19 نفر در خدمت باقی مانده اند. این سلاح می تواند هر دو سلاح هسته ای و متعارف را حمل کند، از جمله بمب 13600 کیلوگرمی (30 هزار پوند) که در ماه ژوئن 2025 در حملات آمریکا به سایت های هسته ای ایران مورد استفاده قرار گرفت.
B-21 Raider، یک بمب افکن کوچک تر، هنوز در آزمایش پرواز قرار دارد و در مسیر تحویل در سال 2027 باقی مانده است. در طول یک دهه و نیم بعدی، نیروی هوایی قصد دارد جایگزین B-1B و B-2 شود و ناوگان آینده B-21s را ترک کند و B-52s را ارتقا دهد.
تمام بمب افکن های ایالات متحده به طور دائم در ایالات متحده مستقر هستند، در پنج پایگاه هوایی اصلی:
همه این پایگاه ها دارای باندهای طولانی و گسترده هستند که معمولاً بیش از ۱۰۰۰۰ فوت (3،048 متر) دارند.
این باعث می شود باندهای بمب افکن تا زمانی که کسانی که در یک فرودگاه بزرگ بین المللی هستند. آنچه که بمب افکن ها می توانند در آن کار کنند، تار نیست بلکه امنیت، ذخیره سازی سلاح و حمایت است.
برای ماموریت های خارج از کشور، ایالات متحده بمب افکن ها را از طریق چند پایگاه پیش رو میچرخد. دیگر مکان های عملیاتی مهم در خارج از کشور شامل پایگاه نیروی هوایی Andersen در گوام و دیگو گارسیا در اقیانوس هند است.
علاوه بر این، نیروی هوایی گروه های کوچکی از بمب افکن ها را به پایگاه های هوایی متحد برای چند هفته در یک زمان، در آنچه که آن را به عنوان نیروی کار بمبر می نامد، ارسال می کند. چرخش های اخیر شامل B-52s در Moron در اسپانیا، B-1B در Orland در نروژ و Misawa در ژاپن و B-52s در Tindal در شمال استرالیا است که در ماه سپتامبر وارد شده است.
بمب افکن ها همچنین می توانند با کمک سوخت رسانی هوایی از آمریکا به ماموریت اعتصابی بروند. ماموریت های بمباران شده در طول جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران بیش از ۳۰ ساعت در آن زمان و عقب به طول انجامید. هر گروه از سه بمب افکن به شش تا نه هواپیمای تانکر برای سوخت رسانی به آنها در طول مسیر نیاز داشتند.