ژوگوری، نیجریه – زمانی که موسی عبدالله واکاوا متوجه شد که همسر و پسر هفت ساله اش ربوده شده اند، بی اعتمادی به سرعت به ترس منجر شد.
سپس پرسشی مطرح شد که بسیاری از خانواده ها در بحران ربوده شدن نیجریه گرفتار شدند: چگونه می توان باج مورد نیاز برای آزادی خود را افزایش داد؟
برای روزها، موسی به دنبال راهی برای آوردن خانه خانوادگی خود، مقابله با بار مالی تحمیل شده توسط ربایان بود.
در شمال شرقی نیجریه، خانواده ها به فروش دام، به دنبال وام، اموال و پس انداز کامل به امید تضمین آزادی عزیزان.
در ایالت Borno، آدم ربایی بیش از یک تهدید امنیتی شده است. خانواده ها پول خود را از دست می دهند، با ترومای آدم ربایی زندگی می کنند و در برخی جوامع، فرزندان خود را از مدرسه دور نگه می دارند.
لارابا داوینچی، ۴۵ ساله، هنوز آخرین مکالمه ای را که با خواهر کوچکترش داشت به یاد می آورد.
خواهرش در 13 ژانویه 2026 در امتداد جاده Biu-Buratai به گفته لارابا ربوده شد.
مدت کوتاهی پس از ربوده شدن، تلفن زنگ زد. خواهرش از جایی در بوته می خواست.
مردم ناشناخته ما را دزدیده اند و ما را به جایی در بوته برده اند. ما نمی دانیم که آنها ما را به کجا می برند. در این لحظه، عمه، لطفا فقط با دعاهای خود به من کمک کنید، لارابا به خواهرش گفت.
چند ماه بعد، لارابا و خانواده اش هنوز نمی دانند که در کجا نگهداری می شود یا امن است.
لارابا از دولت نیجریه می خواهد تلاش های خود را برای نجات کسانی که هنوز در اسارت هستند، تشدید کند.
او گفت: "ما به دولت نیاز داریم تا به کمک ما بیاید و به نجات بستگان ما که بیش از شش ماه در اسارت سپری کرده اند کمک کند."
برای Anjii Hena، ناپدید شدن پسرش به همان اندازه بود که خانواده به دنبال آینده ای بهتر بود.
پسر او در 30 مارس 2026 به گفته هینا ربوده شد.
او تحصیلات خود را تکمیل کرده بود و در جستجوی کار آماده سفر به شهر میگوری بود. پدرش او را تشویق کرد و برای موفقیتش دعا کرد.
در عوض، مرد جوان در اسارت ناپدید شد.
اونا گفت که رابطه نزدیک آنها عدم اطمینان را به ویژه دردناک کرده است.
بحران آدم ربایی همچنین موجب تهدید آموزش در جوامعی می شود که تا سال ها شورش را تضعیف کرده اند.
در منطقه دولتی محلی Askira-Uba، تنها 56 از 113 مدرسه ابتدایی در حال حاضر با توجه به Fasuma Askira، وزیر آموزش و پرورش دولتی محلی کار می کنند.
قبل از حمله ماه مه در موزا، ۷۶ مدرسه ابتدایی مشغول به کار بودند. تهدید خشونت پس از آن مقامات را مجبور به بستن 20 نفر دیگر کرد و تنها 56 نفر از آنها را به کار برد.
در ۱۵ می، جنگجویان مظنون به شورش به موزسا حمله کردند و ده ها کودک را ربوده بودند. ثبت نام بعد از آن توسط سرویس های خبری 40 کودک گمشده را شناسایی کرد، اگرچه ارقام ارائه شده توسط جامعه و دولت متفاوت است.
دولت تازه متولدو اخیراً به حدود 44 کودک اشاره کرده است که هنوز از موزا گم شده اند.
سپس در ۲۹ ژوئن شورشیان مسلح به مدرسه روز دوم دولت در لوسا حمله کردند و دانشجویان امتحانات شورای ملی را در نظر گرفتند.
برخی از دانش آموزان به زودی پس از حمله بهبود یافت، اما 36 دانش آموز و یک معلم به عنوان باقی مانده در اسارت گزارش شده است.
این حملات ترس های عمیق تری را در میان والدین و معلمان در حال حاضر با تهدید خشونت های شورشی زندگی می کنند.
مقامات آموزش و پرورش دانش آموزان متوسطه از Mussa به یک مدرسه شبانه روزی دولتی در Uba نقل مکان کرد و به دولت محلی توصیه کرد تا هوشیاران جامعه را در اطراف مدارس مستقر کند.
سربازان نیز در Mussa و Lassa در کنار هوشیاران محلی مستقر شده اند.
برای خانواده ها در این جوامع، نگهداری کودکان در مدرسه به معنای کاهش دسترسی به آموزش و پرورش در برابر خطر حملات بیشتر است.
وضعیت تولدو بخشی از یک بحران بزرگ در سراسر نیجریه است.
عفو بین الملل نیجریه می گوید که حداقل 1100 نفر بین ژانویه و آوریل 2026 در سراسر کشور ربوده شده اند، در حالی که هشدار می دهد رقم واقعی می تواند به طور قابل توجهی بالاتر باشد زیرا بسیاری از حوادث در جوامع دور افتاده گزارش نشده است.
«بخشی از کشتن مردم، مردان مسلح در حال حاضر در آستانه ربوده شدن هستند، عمدتا برای باج گیری سودآور»، گفت: ایسا سانوسی، مدیر عفو بین الملل نیجریه.
«بعضی ها ماه ها در رحمت مردان مسلح در شرایط مجازات باقی می مانند.»
عفو بین الملل می گوید که قربانیان می توانند با شکنجه، گرسنگی و خشونت جنسی مواجه شوند، در حالی که خانواده ها اغلب مجبور به افزایش پول تحت فشار شدید هستند.
این سازمان همچنین هشدار داده است که ترس از ربوده شدن کودکان را از مدرسه به ویژه در جوامع روستایی دور می کند.
به گفته مامن تار، کمیسر دولتی تازه متولد شده برای اطلاعات و امنیت داخلی، دولت از اقدامات نظامی و غیر نظامی برای مقابله با ناامنی استفاده می کند.
او اذعان کرد که دولت دارای چندین نقطه امنیتی است، از جمله محور Biu-Buratai و منطقه Biu-Damboa-Sabon Gari.
"ما هر دو اقدامات فردی و غیر همسان را برای غلبه بر مشکل قرار می دهیم."
او گفت که دولت با ارائه حمایت های لجستیکی اضافی و داوطلبان غیرنظامی برای کمک به عملیات میدانی همکاری نزدیکی با نیروهای مسلح داشته است.
او گفت: "این ما را قادر به تسلط بر محور نقطه، اضافه کردن این حملات در برخی از مناطق آسیب دیده کاهش یافته است.
دولت همچنین از تکنولوژی به عنوان بخشی از پاسخ خود استفاده می کند، از جمله هواپیماهای بدون سرنشین مجهز به قابلیت های حرارتی برای نظارت بر حرکت مجرمان، تار گفت.
او اضافه کرد: مقامات به مسافران توصیه می کردند تا از مسیرهای خطرناکی که لازم است اجتناب کنند و برای اطمینان از اینکه افراد درگیر در آدم ربایی و سایر فعالیت های جنایی تحت پیگرد قانونی قرار گرفتند.
تار به تاثیر انسانی و روانی خانواده ها اذعان کرد.
او گفت مقامات ارشد دولت از خانواده های تحت تاثیر برای ابراز همدردی و اطمینان دیدار کرده اند، در حالی که مقامات نیز از طریق آژانس مدیریت اضطراری دولت و سازمان بشردوستانه دولتی کمک مالی ارائه دادند.
تار گفت: " مبالغ ثابتی وجود دارد که از طریق آژانس مدیریت اضطراری دولتی و آژانس بشردوستانه دولتی ارائه می شود، و افزود که سایر مکانیسم های قانونی نیز برای تامین بودجه در دسترس خانواده های آسیب دیده استفاده می شوند.
او گفت که دولت «تروریسم و جنایت» را به عنوان مشکلاتی که بیش از اقدام نظامی لازم است، می بیند.
او گفت: «تروریسم یک مشکل چند ملیتی است.»
او به فقر، بیکاری و بی سوادی به عنوان عوامل اجتماعی و اقتصادی اشاره کرد که می تواند به ناامنی کمک کند و گفت دولت های فدرال و ایالتی در حال تلاش برای بهبود دسترسی مردم به ضرورت هستند در حالی که اطمینان از اینکه مجرمان با قانون مواجه هستند.
پروفسور خلیفه دیکونا، تحلیلگر امنیت، وضعیت آدم ربایی را «پاتریک» توصیف کرد و هشدار داد که هیچ نشانه روشنی وجود ندارد که بحران به زودی به پایان برسد.
او گفت که آدم ربایی برای باج "به یک سرمایه گذاری سود آور تبدیل شده است"، با گروه های مختلف مسلح که برای قلمرو رقابت می کنند و گاهی برای سلطه در مناطق جنگلی مبارزه می کنند.
به گفته دیکونا، پرداخت های باج به حفظ شبکه های جنایی، تامین مالی خرید سلاح ها و جذب افراد جوان کمک می کند.
این یک چرخه ایجاد می کند که در آن جوامع در حال حاضر با فقر مبارزه می کنند، مجبور به تامین مالی گروه ها می شوند.
خانواده ها ممکن است اموال خود را برای تضمین آزادی یک نسبی به فروش برسانند، تنها زمانی که شخص دیگری ربوده می شود، با تقاضای دیگری مواجه شوند.
دیکونا استدلال کرد که دولت نیاز به عملیات مبتنی بر هوش قوی تر و فن آوری دارد تا گروه های مسلح را پیدا کند و حرکت پول را مختل کند.
او همچنین خواستار آژانس های امنیتی برای دریافت سلاح های مدرن، تجهیزات شبانه و فن آوری ردیابی، در کنار رفاه بهبود یافته برای سربازان و سایر پرسنل امنیتی که در خطوط مقدم فعالیت می کنند، شد.
برای خانواده ها، پرداخت باج ممکن است تنها راه فوری برای نجات کسی باشد که دوستش دارد. برای گروه های مسلح، پرداخت های باج موفق می تواند منابع و انگیزه ای را برای انجام ربودن بیشتر فراهم کند.
موسی منتظر همسر و پسر جوانش است. لارابا منتظر خواهرش است. اونا منتظر پسری است که در جستجوی کار برای ترک خانه آماده می شود.
در Askira-Uba، 20 مدرسه ابتدایی از زمان حمله موزا بسته شده اند، در حالی که ده ها کودک هنوز به این دلیل شناخته نشده اند.