جنرال کنسولگری بریتانیا در اورشلیم شرقی اشغال شده، پس از اینکه اسرائیل دستور داد تا به تلافی تحریم های انگلیس در شهرک های غیرقانونی اسرائیل در کرانه باختری نزدیک شود، متوقف شده است.
با این حال، مقامات انگلیس روز پنج شنبه اصرار کردند که هنوز باز است، اگرچه تحت عنوان جدید خود از ماموریت انگلیس قرار دارد.
اما این اولین بار نیست که تنش بین اسرائیل و انگلستان بوجود آمده است. در اینجا بیشتر در مورد زمان روابط است.
ماه گذشته، اسرائیل 30 روز برای بستن کنسولگری به انگلیس داد و پس از آن اعلام کرد که دیپلمات های بریتانیایی که در آنجا کار می کنند وضعیت دیپلماتیک خود را از دست خواهند داد.
این دستور یک روز پس از اعلام وزیر امور خارجه، سازمان ملل متحد، واردات تمام کالاها را از شهرک های غیرقانونی اسرائیل در کرانه باختری ممنوع کرد و شرکت ها را از ارائه خدمات، از جمله تامین مالی، ساخت و ساز و املاک منع کرد.
با پایان مهلت، دو دولت به توافق نهایی دست یافتند.
وزیر امور خارجه اسرائیل گفت که اسرائیل اجازه می دهد تا هفت دیپلمات بریتانیایی از این ساختمان کار کنند، در حالی که ۲۰ دیپلمات از جمله ژنرال کل این کشور اسرائیل را ترک خواهند کرد. نام ساختمان نیز تغییر کرده است.
میلیبند گفت که این ساختمان تعطیل نخواهد شد و اکنون به نام «ماموریت انگلیس، اورشلیم» خوانده می شود و اصرار دارد که بریتانیا نمی پذیرد که اسرائیل حق قانونی بستن کنسولگری را دارد که انگلیس مالک آن است و نزدیک به 200 سال است.
علاوه بر کمک به شهروندان بریتانیا در فلسطین، این ماموریت حمایت از فلسطینیان را فراهم می کند و به طور کلی نماینده انگلستان در شرق اورشلیم، کرانه باختری اشغال شده و غزه است.
بریتانیا و اسرائیل بیشتر از روابط قوی و گرم برخوردار هستند. اما حرکت اسرائیل علیه کنسولگری اولین باری نیست که تنش بین آنها وجود دارد.
در اینجا یک جدول زمانی از برخی از این لحظات فشار است:
نقش بریتانیا در تاسیس اسرائیل به یک نامه واحد برمی گردد. در تاریخ 2 نوامبر 1917، آرتور بالfour، وزیر امور خارجه آمریکا به لرد روچیلد نوشت که دولت بریتانیا شاهد ایجاد یک خانه ملی برای یهودیان در فلسطین با «با لطف» بود، هیچ کاری برای پیش داوری حقوق مدنی و مذهبی جوامع غیر یهودی موجود انجام نداده است.
بریتانیا در حال حکومت بر فلسطین تحت فرمان اتحادیه ملل بود. در دهه ۱۹۴۰، گروه های مسلح صهیونیستی سلاح های خود را به دولت بریتانیا تبدیل کردند.
مرگبارترین حمله در تاریخ 22 ژوئیه 1946 رخ داد. اعضای Irgun، یک گروه زیرزمینی صهیونیست، خود را به عنوان کارکنان هتل پنهان کردند و حدود ۳۵۰ کیلوگرم مواد منفجره را در زیرزمین هتل پادشاه دیوید در اورشلیم حمل کردند. این هتل محل دبیرخانه دولت فلسطین و ستاد مرکزی نیروهای بریتانیایی در فلسطین و Transjordan بود.
Menachem شروع شد، سپس رئیس Irgun دستور بمباران را داد. این انفجار 91 نفر را به قتل رساند: 41 عرب، 28 بریتانیایی، 17 یهودی و 5 نفر دیگر. بعد نخست وزیر اسرائیل شد.
Irgun ادعا کرد که در سه هشدار پیش از انفجار توسط تلفن به درب هتل، کنسولگری فرانسه و فلسطین پست، زمان اشغالگران را برای تخلیه فرا خوانده است.
مقامات بریتانیا انکار نکردند که هشدارها فرستاده شده اند، اما ثابت کردند که هیچ کس در موقعیت رسمی با هیچ قدرتی برای انجام عمل به هیچ کس نرسید. توالی دقیق حوادث همچنان مورد بحث قرار می گیرد: برخی از حساب ها ادعا می کنند که هشدار هتل به طور کامل نادیده گرفته شده است، در حالی که برخی دیگر پیشنهاد می کنند که مدیریت هتل ها به طور جدی این تهدید را قبول نکرده است. آنچه مورد بحث قرار نگرفته این است که ساختمان در زمان تخلیه نشده است.
ایرگن همچنین ادعا کرد که یک مقام ارشد بریتانیایی، سر جان شاو، از اقدام در هشدار خود امتناع کرد که به شدت انکار کرد.
بریتانیا در ماه می 1948 از فلسطین خارج شد و اسرائیل خود را کشوری مستقل اعلام کرد. در میان جنگی که به دنبال کشورهای عربی همسایه بود، نیروهای بریتانیایی و اسرائیلی به رویارویی مستقیم نزدیک شدند.
در اواخر دسامبر 1948، نیروهای اسرائیلی وارد سرزمین مصر شدند. یک پیام وزارت امور خارجه ایالات متحده به سفیر خود در تل آویو هشدار داد که اگر نیروهای اسرائیلی عقب نشینی نکنند، بریتانیا مجبور خواهد شد تعهدات خود را تحت معاهده ۱۹۳۶ خود با مصر انجام دهد، بنابراین اسرائیل عقب نشینی کرد.
روزهای بعد، دو طرف در هوا درگیر شدند. در 7 ژانویه 1949، نیروهای اسرائیلی چهار آتش بس نیروی هوایی سلطنتی را سرنگون کردند و یک هاوکر Tempest بعد از آن روز. مکان دقیق مشخص نیست، اما برخی از منابع آن را در نزدیکی منطقه Deir El-Balah قرار می دهند که در حال حاضر نوار غزه است، اما پس از آن حدود 25 کیلومتر (15 مایل) در داخل سرزمین مصر بود. دو خلبان بریتانیایی کشته شدند، از جمله خلبان Tempest، David Tattersfield. اسرائیل گفت که خلبانانش هواپیماهای بریتانیایی را برای هواپیماهای مصری اشتباه گرفته اند.
در تاریخ 8 ژانویه، بریتانیا اعلام کرد که در سواحل دریای سرخ اردن، در درخواست Transjordan، نیروهای خود را به Aqaba ارسال می کند. دیوید بن گوریون در خاطرات خود نوشت که با فرماندهان ارشد خود در مورد چگونگی مقابله با تهدید مداخله بریتانیا مشورت کرده است. واشنگتن به آرام کردن اوضاع کمک کرد: رئیس جمهور هری ترومن از اداره بریتانیا در این بحران انتقاد کرد.
مورخان هنوز در مورد اینکه دو طرف به جنگ نزدیک شده اند بحث می کنند. برخی استدلال می کنند که انگلستان برای جلوگیری از مواجهه کار می کند و هرگز یک رکود رسمی صادر نمی کند. در هر صورت، بریتانیا تا آوریل ۱۹۵۰ به رسمیت شناختن اسرائیل دست زد.
هنگامی که اسرائیل در ژوئن 1982 به لبنان حمله کرد، بریتانیا اقدام کرد. نخست وزیر مارگارت تاچر بعدها نوشت که بریتانیا فروش دفاعی به اسرائیل را در ژوئن 1982 در پاسخ مستقیم به حمله محدود کرد. تحریم تا سال 1994 ادامه داشت.
فرانسیس فیم، وزیر امور خارجه، این تهاجم را به طور علنی محکوم کرد و اسناد دولتی سال ها بعد نشان داد که لندن در بخش خصوصی نیز خشمگین است. انگلیس حتی از ارسال ماسک های گازی اسرائیل در طول جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱ امتناع کرد، زمانی که موشک های عراق به تل آویو اصابت کردند.
در همان سال 1982، انگلستان به جنگ با آرژانتین در جزایر فالکللند رفت و اسرائیل به طرف دیگر اسلحه فرستاد.
با توجه به پرونده های رسمی بریتانیا، اسرائیل سلاح های آرژانتینی از جمله جت های Skyhawk را فروخت که ده ها تن از نیروهای بریتانیایی را کشته بود. وزیر خارجه جفری از اسرائیل خواست که متوقف شود، اما درخواست او نادیده گرفته شد. سلاح های اسرائیلی نیز از طریق پرو راه اندازی شدند تا انگلستان متوجه نشود.
اسرائیل در ابتدا دخالت را رد کرد، اما در سال ۱۹۸۴، برای حفظ صنعت تسلیحاتی خود، آرژانتین را تأمین کرد. با این حال، مقامات بریتانیایی به انگیزه دیگری مشکوک بودند. آن ها اعتقاد داشتند که با شروع نخست وزیر، هنوز هم از عصر منتعی علیه انگلستان دارند.
روابط بین انگلیس و اسرائیل نیز از زمان آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه در اکتبر 2023 کاهش یافته است. بیش از 74000 نفر در غزه در حملات اسرائیل کشته شده اند و محاصره آن از جمله حدود 1400 نفر از آنها از زمان آتش بس تحت رهبری آمریکا یک سال پیش اعلام شده است. اکثر مردگان زن و کودک هستند. هزاران نفر دیگر زیر آوار گم شده و مرده فرض شده اند.
در سپتامبر 2024، انگلستان 30 مجوز صادرات سلاح به اسرائیل را به حالت تعلیق درآورد. در ماه می 2025، مذاکرات تجاری را به حالت تعلیق درآورد و افراد و شرکت های مرتبط با خشونت های موقت را تحریم کرد. در سپتامبر 2025 به طور رسمی کشور فلسطین را به رسمیت شناخت.
در سپتامبر گذشته، لندن بیشتر رفت. اد میلیبند، وزیر امور خارجه، که خود یهودی است، گفت که انگلیس اکنون به اشغال بانک غربی اسرائیل، نه تنها شهرک های غیرقانونی در آنجا، به عنوان غیر قانونی، توجه می کند. او به پارلمان گفت که فلسطینی ها به صورت قومی توسط مهاجران در بخش هایی از کرانه باختری پاکسازی می شوند.
پاسخ اسرائیل سریع بود. وزیر امنیت ملی آنامار بن-Gvir گفت که از نخست وزیر بنیامین نتانیاهو خواست تا کنسولگری را ببندد و آن را به نمایندگی از تشکیلات فلسطین متهم کند. وزیر خارجه اسرائیل، ساار لندن را سرزنش کرد: «ما نمی خواستیم که به این هدف برسیم، اما اقدامات دولت کارگری ما را به اینجا هدایت کرد.»
این توافق بدون حل و فصل آن، بلافاصله متوقف شده است. ساار گفت که بریتانیا موافقت کرده است که تلافی نکند، در حالی که میلی باند گفت که تا زمانی که مذاکرات معتبر باقی بماند، در عمل متقابل قرار خواهد گرفت.