مقیاس اعتراضات در سراسر فرانسه در سیستم آموزش و پرورش، جذب صدها هزار دانش آموز، معلمان و والدین، به عنوان استثنایی توسط اتحادیه ها و سازمان دهندگان جنبش دانشجویی توصیف شده است.
"من فکر می کنم که این بسیار تاریخی و بی سابقه است، آلیس کوهن-Morzadec، سخنگوی بین المللی اتحادیه دانشجویان فرانسه، روز سه شنبه گفت، زمانی که منابع دولتی تعداد معترضان را در 266000 نفر قرار دادند.
برخی می گویند که این بزرگترین حرکت از ماه می 1968 است.
اعتراضات دانشجویی در دانشگاه های پاریس تقریبا پنج دهه پیش توسط مخالفت با یک سیستم قدیمی و پر ازدحام، فرصت های محدود و نگرانی های سیاسی گسترده تر آغاز شد.
این ناآرامی ها به زودی فراتر از دانشگاه ها گسترش یافت و به حملات سراسری شامل میلیون ها کارگر که تقریباً کشور را فلج کرده بودند، گسترش یافت.
پس از آن، رئیس جمهور چارلز دوگل در قدرت بود. اعتراضات امروز به عنوان رئیس جمهوری فرانسه در انتخابات ریاست جمهوری سال آینده صورت می گیرد که از سوی حق دور دیده می شود.
همانطور که در سال 1968، اعتراضاتی که در تاریخ 21 سپتامبر در دبیرستان حومه پاریس آغاز شد، در مورد بودجه برای آموزش، کمبود معلم، کلاس های شلوغ و امکانات مدرسه است.
اما آنها محرک هستند و نه علل عمیق تر، بر اساس مورخان و سازمان دهندگان جنبش دانشجویی.
برای جوانان، این یک بحران امید است. شما می توانید ببینید که آنها روزانه با مشکلات اقتصادی، افراطی های سیاسی، خطرات جنگ در اروپا بمباران می شوند، تهدید به حرفه های خود را از AI، نرخ بیکاری بالا جوانان، بحران آب و هوا، اندرو اسمیت، مورخ فرانسه مدرن و استادان در هنرهای لیبرال در دانشگاه ملکه ماری لندن، به آل آل گفت.
او گفت که دانش آموزان به دلیل عدم تعامل اساسی بین نمایندگان دولت و دانشجویان و اتحادیه ها در سال های اخیر ناراضی هستند.
او گفت: "برای دولت دشوار است که با همدستان ملاقات کند و سعی کند با شرکای اجتماعی گفتگو کند."
راب سفارش، محقق جنبش های اجتماعی در فرانسه، گفت که فقدان ارتباط نشان دهنده رویکرد دولت فعلی است.
در سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۸، دولت ها توسط سوسیالیست ها و چپ گرایان رهبری شدند. برخی از وزرا در جنبش جوانان بودند. بنابراین وقتی مسئله ای وجود داشت، دولت می دانست که چگونه مذاکره کند. در سال ۱۹۹۰، رئیس جمهور خودش یک هیئت از دانش آموزان دریافت کرد.»
ما در همان موقعیت نیستیم، زیرا دولت نه تنها از طرف دیگر از نظر سیاسی است، بلکه تجربه طبقه سیاسی قدیمی را نیز ندارد.» آنها نمی دانند که چگونه با یک درگیری اجتماعی مذاکره کنند. اولین پاسخ دولت این است: «این چیزی نیست، ما پلیس را می نامیم و همه چیز خوب خواهد بود.»
سازمان دهندگان دانشجویی می گویند که ناامید هستند زیرا احساس می کنند دولت آنها را جدی نمی گیرد.
"این خیلی زیاد است. کافی است. ما سال هاست که این تقاضاها را می کنیم. ما به پول بیشتری برای آموزش نیاز داریم، ما به معلمان بیشتری نیاز داریم، ما به امکانات بهتر نیاز داریم، گفت: Chloe Grunenwald، معاون رئیس فدراسیون انجمن عمومی دانش آموزان (FAGE)، بزرگترین سازمان از نوع خود در فرانسه، نمایندگی از حدود 300،000 دانش آموز.
هنگامی که توسط الجزیره مورد بررسی قرار گرفت، چندین دانش آموز گفتند که به اعتراضات اخیر در همبستگی با کسانی که برای اولین بار به خیابان ها ریختند، پیوستند. گسترش این ائتلاف توسط این واقعیت نشان داده شده است که هر دو Grunenwald و کوهن-Morzadec اتحادیه های دانشگاهی را نمایندگی می کنند که در حمایت از دانش آموزان دبیرستانی تجمع می کنند.
اسمیت و Morder در مورد تفاوت های بین حال حاضر تا 1968 صحبت کردند.
امسال سال تحصیلی بسیار متفاوت آغاز شد. موج های گرمای بی پایان یک چیز است که واقعا آن را تحریک کرده و آن را آتش می زند. ما کلاس هایی با بیش از 40 نفر در دمای بیش از 40 درجه [Celsius؛104 فارنهایت] داشتیم. اسمیت می گوید: «این غیر قابل انکار است.»
سازمان دهندگان و اتحادیه ها نیز در مورد آنچه که به عنوان خشونت پلیس می بینند شکایت کرده اند.
متاسفانه، رسانه ها در مورد چگونگی آتش سوزی بنها صحبت می کنند، مدارس مسدود می شوند و چگونه این نوع خشونت است. خشونت واقعی در واقع از طرف دولت می آید، گفت: کوهن-Morzadec.
نخست وزیر Sebastien Lecornu در روز چهارشنبه گفت: "دانش آموزان باید شنیده شوند" در حالی که لوران Nunez دستور داد تا استفاده از نارنجک های stun در برابر اعتراض به دانش آموزان دبیرستانی را کاهش دهد.
اما این حرکات ممکن است برای آرام کردن خشم کافی نباشد.
"ما تا زمانی که خواسته های خود را دریافت کنیم بسیج می شویم، به ویژه به این دلیل که 17 اکتبر و 20 نوامبر داریم - به عنوان یک تاریخ بین المللی برای جوانان در تمام اروپا برای بسیج آینده ما، بنابراین ما می خواهیم حداقل تا زمانی که این تاریخ ها، اگر نه بیشتر، ادامه دهیم، ادامه دهیم."
اعتصابات سراسری و تظاهرات ضد دولتی برای 17 اکتبر برنامه ریزی شده است که انتظار می رود تعداد زیادی از اتحادیه ها را برای انتقال شکایات خود در برابر افزایش انرژی و قیمت مواد غذایی، کاهش بودجه پیشنهادی و مسدود کردن حقوق بخش عمومی گرد هم آورند.
این اعتصابات توسط حزب چپ گرای فرانسه Unbowed (LFI) که توسط ژان لوک Melenchon و اتحادیه کارگری اصلی این کشور که با اختصار فرانسوی آن، CGT شناخته می شود، پشتیبانی می شود.
منتقدان، پِرِی و میلکِن را متهم کرده اند که به تحریک خشونت برای امتیاز دادن به دولت اشاره می کنند، اتهامی که آن ها و سازمان دهندگان معترض انکار می کنند.
پیام ما یکسان بوده است. ما برای حقوق خود مبارزه می کنیم و تظاهرات ما منفعل است. ما از طرف هیچ کس دیگری کار نمی کنیم، گفت: گرونوالد.
اتحادیه های دانشجویی لیستی از ۱۰ درخواست را منتشر کرده اند که می گویند برای دولت ۱ میلیارد یورو (۱.۱ میلیارد دلار) هزینه خواهد کرد و وعده داده اند تا زمانی که تمام این الزامات برآورده شود، فشار را حفظ کنند.
در میان تقاضاها خواستار سرمایه گذاری بیشتر در مدارس و دانشگاه ها و کارکنان و فضای بیشتر در آموزش عالی هستند. دانش آموزان خواستار حمایت مالی و مسکن قوی تر، وعده های غذایی دانشگاه مقرون به صرفه و پایان به هزینه های بالاتر برای دانشجویان بین المللی هستند. آنها همچنین خواهان پایان دادن به چیزی هستند که آن ها آن را «تمام اشکال سرکوب مربوط به دبیرستان و جنبش دانشجویی» می نامند.