سفیر کشور فلسطین به انگلستان
این هفته یک سال از زمان انگلستان، همراه با نه کشور غربی دیگر، کشور فلسطین را به رسمیت شناخته است. آنچه تغییر کرد سیاست بود، نه سیاست: حمایت قاطع از علت فلسطین توسط مردم بریتانیا سرانجام دولت را متقاعد کرد که با قانون هماهنگ شود.
برای چندین دهه، انگلستان تنها از یک راه حل دو کشوری حمایت کرد. منطق آن پیچ خورده بود: دولت را تنها پس از توافق نهایی صلح، با دادن اسرائیل به سیاستی که ادعا می کرد از آن حمایت می کند، حتی به عنوان دولت های پی در پی اسرائیل کار می کردند - از طریق کلمات، بولدوزرها و بمب ها - برای ارائه دولت فلسطین غیرممکن است.
این رویکرد به خود تعیین سرنوشت فلسطین به عنوان مشروط، نه یک حق غیر قابل انکار - که از طریق اصلاحات، "دولت خوب" و معیارهایی به دست آمده است که هیچ کس دیگری برای دیدار با آن ساخته نشده است.
به رسمیت شناختن بریتانیا از دولت فلسطین نقطه عطفی است - یکی که در حال حاضر میوه را در سال بعد تحمل می کند. ارتقاء روابط با فلسطین به انگلیس اجازه داده است تا به سیاست تبدیل شود.
تقریبا یک سال پس از آنکه انگلستان رسماً کشور فلسطین را به رسمیت شناخت، اد میلیبند وزیر خارجه بریتانیا اعلام کرد که دولت انگلیس اکنون اشغال سرزمین های فلسطین را غیرقانونی می داند.
او سپس ممنوعیت کالاهای حل و فصل، خدمات، تبلیغات و مجوز سلاح، و همچنین تحریم های شرکت هایی که ساخت، تامین مالی و یا فروش خانه های حل و فصل. این حرکت گام بعدی منطقی پس از به رسمیت شناختن بریتانیا از دولت فلسطین است.
وزیر خارجه بریتانیا، به اعتبار خود، اذعان کرد که بریتانیا باید زودتر عمل کند. اندی برنهام نخست وزیر گفت: حمایت از دو کشور «بی معنی است مگر اینکه ما آن را با عمل پشت سر بگذاریم.»
زمینه قانونی برای این اقدامات در ژوئیه 2024 تنظیم شد، زمانی که دادگاه بین المللی دادگستری اعلام کرد اشغال اسرائیل غیرقانونی است، همراه با دیوار جدایی و شهرک سازی، و جدایی نزدیک به کل مهاجران معادل جدایی نژادی و آپارتاید است. دادگاه بر اشغال حکم کرد: «به سرعت در اسرع وقت».
پس از اعلام میلیبند، 11 دولت دیگر، از جمله کانادا، دانمارک، فنلاند، فرانسه، ایسلند، ایرلند، نروژ، Poland، پرتغال، اسپانیا و Sweden، به بیانیه ای موازی درباره تحریم ها و تجارت با شهرک ها پیوستند.
این اقدامات مهم است زیرا اشغال بر یک اکوسیستم از پیمانکاران، وام دهندگان، عوامل املاک و نهادهای دولتی اسرائیل که از شهرک سازی حمایت می کنند، اجرا می شود و قوانین جدید باید به هر بخشی از آن برسند. برای دهه ها، کلمات مربوط به فلسطین هیچ هزینه ای در زمانی که شهرک سازی ها ضرب و شتم می شوند، ندارند؛ حالا عواقبی وجود دارد.
اسرائیل پاسخ داده است. لندن را سفارش داده است تا کنسولگری خود را در اورشلیم شرقی اشغال شده ببندد، که نمی تواند به طور قانونی انجام دهد، زیرا هیچ حاکمیتی در آن وجود ندارد. اقدامات تنبیهی که بر جمعیت فلسطین وضع شده، همچنان بدتر است.
از تاریخ 2 سپتامبر، نیروهای اسرائیلی هر خانه ای را که در ساحل غربی اشغال شده بود، تخریب کرده اند و تقریباً 70 نفر، 28 نفر از آنها بدون سرپناه، در کرانه باختری ساکن شده اند.
فعالیت های شهرک سازی نیز تسریع شده است. در اوایل ماه جاری، مقامات اشغالگر مناقصه هایی را برای 3401 واحد مسکن برنامه ریزی شده به عنوان بخشی از پروژه E1 صادر کردند که اورشلیم شرقی را از کرانه باختری اشغال شده قطع می کرد.
در غزه که دو میلیون نفر از مردم ما به کمتر از ۳۰ درصد از مساحت نوار محدود شده اند، اسرائیل همچنان به بمباران و کشتن غیرنظامیان ادامه می دهد. بیش از 1400 فلسطینی از زمان آغاز آتش بس در اکتبر سال گذشته کشته شده اند. در همین حال، بیش از 140 هزار تالکین و 7500 چادر به منظور ارائه سرپناه برای زمستان برای فلسطینی های بی خانمان در راهرو اردن مسدود شده اند.
برای مدت طولانی، کشورهایی مانند بریتانیا احتیاط و تردید را انجام دادند و سیگنال اشتباه را به اسرائیل ارسال کردند و از اقدامات تهاجمی تر دعوت کردند و فرهنگ معافیت از مجازات را تقویت کردند.
برای تغییر، اقدامات تحریمی اعلام شده باید با اقدام دنبال شود.
اول اینکه باید پیاده سازی فوری و کامل انجام شود. تحریم ها باید اجرا شود و 12 دولت باید در مورد چگونگی پاسخ آنها به فشار به دوره معکوس توافق کنند. وحدت می تواند به مقاومت در برابر اجبار کمک کند.
دوم، باید از مردم محافظت کرد که این اقدامات برای آنها وجود دارد. برداشت زیتون از ماه آینده در فلسطین آغاز می شود. در طول برداشت سال گذشته، سازمان ملل در سه هفته اول در 70 شهر و روستاها 126 حمله را ثبت کرد. برداشت امسال اولین آزمایش واقعی در مورد این است که آیا تحریم های موقت وزن خود را بر روی زمین حمل می کنند.
اقدام جمعی نباید محدود به بانک غربی اشغال شده باشد. باید تلاش هایی برای پایان دادن به نسل کشی در غزه و ادامه نقض آتش بس اسرائیل صورت گیرد. به طور فوری، نیاز به فشار برای تضمین تحویل کمک ها، به ویژه مواد پناهگاه بسیار مورد نیاز در راهرو اردن وجود دارد.
ما باید مثال آپارتاید آفریقای جنوبی را به یاد بیاوریم. کمپین تحریم ها و تحریم ها توسط دولت های غربی، از جمله بریتانیا مقاومت می کرد و اقدامات آنها اکنون به عنوان عقب نشینی از مردم به یاد می آید.
این بار، انگلستان می تواند به طور متفاوتی قضاوت شود، اگر عصب خود را حفظ کند، با تعداد فزاینده ای از شرکای خود حرکت کند، همانطور که دو هفته پیش با 11 دولت دیگر انجام شد.
سال آینده 110 سال از زمان اعلام بیل، 80 سال از زمان رای گیری پارتیشن سازمان ملل و 60 سال از زمان آغاز اشغال است. فلسطین آغازهای کافی داشته است. چیزی که اکنون نیاز دارد پایان است.
برای اولین بار در یک نسل، قانون، سیاست و احساسات در لندن شروع به اشاره به همان شیوه است. این شانس بریتانیا برای رهبری آینده ای بهتر و بازخرید گذشته است.
هنگامی که اشغال به پایان می رسد، و آن را به یک صلح ریشه در عدالت، عزت و برابری در نهایت می تواند گذاشته شود.
دیدگاه های بیان شده در این مقاله خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع سرمقاله الجزیره نیست.